Stille vrede

Zachtjes doe ik de deur van ons huisje achter me dicht en stap vanuit de koude besneeuwde wereld mijn eigen wereldje in, waar ik word omarmd door warmte en stille vrede. Ik zak nadenkend op de bank en probeer te ontwaren waar dit vredige gevoel vandaan komt. Is het de lieflijk besneeuwde tuin?! Is het de kerstinrichting die ik zo mooi vind in lichtblauw en natuurtinten?! De cavia’s die liggen te slapen in hun knusse huisjes… of het is het gewoon wat in mezelf is, rust en stille vrede…

Het nieuwe jaar maakt zijn opwachting en nog even en we gaan met elkaar weer aan het werk, dromen achterna en voornemens naleven… het leven in volle glorie! Maar nu, nu heerst er nog de vredige stilte in navolging van de kersttijd… De laatste maand van het jaar is altijd weer een race tegen de klok en ik probeer er altijd weer zoveel mogelijk in te proppen wat maar past. En nu, nu is dat voorbij terwijl de kerstmuziek nog na echoot in mijn gedachten, als een vriendelijk briesje wat mij zachtjes het nieuwe jaar in duwt… Mijn dromerige gedachten gaan terug naar de wandeling van daarnet en mijn ontmoeting met de zilverreiger. Deze grote witte vogel is normaal niet te missen in het grauwe winterse landschap, maar in deze wonderwereld vol sneeuw is het als een droom… als of deze reiger enkel en alleen thuis hoort in deze magische witte wereld. Aan de rand van de slootkant stond hij, starend naar het water voor hem, tot zijn concentratie werd verbroken toen ik langs liep en… hij vond het maar niks. Ik kreeg een afkeurende blik waarna hij gracieus opsteeg. De zilverreiger is sinds de jaren zeventig in Nederland. Het eerste broedpaartje was in de Oostvaardersplassen en heeft zich sindsdien meer en meer uitgebreid. Vroeger was de zilverreiger echt een bezienswaardigheid en ik herinner me nog de commotie in mijn eerste tijd als boswachter toen hij door mijn collega’s werd gesignaleerd. Anno nu is het in Flevoland de normaalste zaak om deze elegante witte vogel met meerderen tegelijkertijd in een weiland te zien paraderen als de ballerina’s uit het Tsjaikovski’s Zwanenmeer. Al hoewel deze vogel oorspronkelijk een mediterrane vogel is kan hij goed met de Nederlandse winters overweg. Zolang hij maar wat open water heeft om een visje te vangen en af en toe een mol kan verschalken zit hij de wintertijd rustig uit, voordat in de lente de hofmakerij weer begint met veel tamtam en prachtige sierveren. Terwijl ik mijn tocht vervolgde hoorde ik ineens enig tumult van achter het bos en even later zag ik mijn zilverreiger weer voorbij vliegen of, nee, het waren er twee… Ze vlogen over mijn hoofd en de tweede vloog met een elegant uitgestoken nek vlak achter de ander aan… haast reikhalzend, terwijl hij een zacht, kelig gemurmel laat horen! Hmmm, wachten op het voorjaar met hofmakerij?… Liefde, het vindt haar weg op de meest ongebruikelijke momenten in het jaar en in het leven…

Ik kijk om me heen… moet glimlachen om de gekke capriolen van de cavia’s en staar naar de dwarrelende sneeuwvlokken voor het raam. ‘Innerlijke rust is niet afhankelijk van omstandigheden, maar van harmonie en acceptatie’, lees ik… wijze woorden die ik even op me in laat werken terwijl ik mijn overvolle en chaotische ‘To do list’ scan voor het nieuwe jaar. ‘Sereniteit is wanneer je vrede vindt te midden van de chaos’. Ik wens iedereen vrede toe, te midden van de chaos, en harmonie met het leven voor dit nieuwe jaar!