> Lees alle blogs




Natuurcolumn: Slachting

Vol afgrijzen staar ik naar hetgeen zich voor mijn ogen afspeelt. Het ene moment bewonder ik een prachtig wezentje van de natuur, dat op een boomstam was neergestreken, het volgende moment vindt er een slachting plaats recht onder mijn ogen! Dit is nu precies wat ik níet leuk vind aan de natuur. Dat een vogel een mug eet, daar kan ik nog mee leven, maar daar houdt het wel zo’n beetje op. Roofvogels, bijvoorbeeld, verwijs ik altijd subiet door naar het schap met sojaburgers in de supermarkt!

 

Wat als eerste mijn aandacht trok was de indrukwekkende hoornaar. De hoornaar is de grootste wesp die we kennen in Nederland. Hij kan wel zo’n drie en een halve centimeter groot worden en is daarmee twee keer zo groot als een gewone wesp. Zijn kop en borststuk zijn donkerrood en steken prachtig af tegen zijn zwartgele lijf. Hij kwam waarschijnlijk af op de zoete afscheiding op de stam van de boom. Daaruit blijkt trouwens meteen dat ik met een ‘haar’ en niet met een ‘hem’ te maken had. Als het om zoetigheid gaat zijn vrouwen er als de kippen bij! Terwijl ik deze felgekleurde schoonheid aanschouwde, zag ik ineens dat ze niet alleen was, althans niet voor lang, een wesp deed zich ook te goed aan de boomsiroop. Wat me opviel, was dat de wesp totaal niet bang was en gewoon haar ding deed… voor ze de laatste adem uitblies. Want het eerst zo door mij bewonderde diertje greep vrijwel onmiddellijk de wesp. Een korte worsteling was genoeg. Daarna werd de wesp onmiddellijk ontdaan van vleugels en poten en in een mum van tijd was de onfortuinlijke wesp verdwenen tussen de machtige kaken van de hoornaar. Het stille achterlijf, met de uitpuilende angel, was al wat restte van dit kleine drama wat ik meemaakte.

 

Ik zit even voor me uit te peinzen nu ik zo over mijn wedervaren vertel… Echt een drama is het natuurlijk niet wat ik zag, dat weet ik ook wel. Deze hornaar deed het ook nog eens voor een goede zaak. De voorgekauwde wesp zal straks de hongerige larvenkinderen voeden. Maar toch…

Hé, op Wiki lees ik nu dat hoornaars lang niet zo agressief zijn als gewone wespen. Nou, dat wens ik nadat ik deze slachting heb gezien, toch ernstig te betwijfelen!


< Ga terug

Mijn stukje natuur is een samenwerking van:

Provincie Flevoland SFL Nieuw Natuur Project