> Lees alle blogs




Natuurcolumn: Kievitseieren

Kievitseieren rapen is een oude traditie in Nederland. Het eerste kievitsei staat symbool voor het begin van het voorjaar. In maart wordt er driftig gezocht en geraapt. Als een echte ‘niet-Friezin’ heb ik me altijd verbaasd over deze oerdrift. “Er is toch veel meer dat de lente aankondigt dan het eerste kievitsei, waarom dan die eieren zoeken?”.

 

Terwijl ik voor me uit staar en de serene schoonheid inhaleer van het natuurschouwspel dat zich voor mij ontrolt…komt dezelfde vraag weer bij me op. Misschien rapen deze mensen wel zo fanatiek omdat het hun de adem beneemt, net als bij mij om wat ik nu zie. Het is zowel klein als groots, vormrijk als abstract, sterk als fragiel. Kievitsbloemen…woordeloos en ademloos ben je, te midden van zoveel schoonheid! De kievitsbloem is een zeer zeldzame bloem. Hier, langs de Overijsselse Vecht, is nog één van de weinige plekken waar hij groeit. De bloem is indrukwekkend. Als een prachtig fragiel eitje dat bungelt aan een slank en teer steeltje. De kleur is ook schitterend, veel tinten paars en roze in kleine vierkantachtige stipjes. Wat de oorzaak is dat deze fragiele schoonheid nog maar op een paar plekken groeit? In de eerste plaats heeft deze beauty een behoorlijke wensenlijst voor de grondsoort. Het mag niet zo maar klei of zand zijn. Nee, het moet klei óp veen zijn en dan moet het ook nog grond zijn die in de winter overspoelt en liefst nog een tijdje onder water blijft staan. Daarbij moet ook het grondwaterpeil zo stabiel mogelijk blijven en wel in ‘natte voeten’-stand. Nu ik dit zo opsom, is het eigenlijk best een ‘prinses op de erwt’, die kievitsbloem. Om dit lijstje nog langer te maken: de zaden zijn zo groot dat ze alleen kunnen worden verspreid door water. Op water blijven ze drijven, vandaar dat het overstromen van de grond zo belangrijk is, het is een soort zaaisysteem. Wat ook nog indrukwekkend is, is dat de kievitsbloem er acht jaar over doet om tot bloei te komen! Dat is niet niks. En al die tijd moet er niets veranderen aan de grondwaterstand, anders duurt het nog langer. Tja, als je dit zo bedenkt, is het niet zo gek dat hij zeldzaam is. Want in de naoorlogse tijden was eten en vooruitgang prioriteit één. Zompige weilanden en overstromende rivieren hoorden duidelijk niet in dat plaatje thuis en zo werd het kind met het badwater weggegooid…uh ik bedoel, de kievitsbloem in de melkplas verdronken. Wat jammer toch dat wij mensen zo’n moeite hebben om het evenwicht te bewaren…

 

Eenmaal thuis zoek ik meteen afbeeldingen van een kievitsei op. Kan ik van een kievitsei nu ook zo bevlogen raken? Maar nee. Hoe ik ook kijk, ik zie geen overeenkomsten tussen het grauwe, vlekkerige eitje en mijn paarse prinses… Tja, smaken verschillen, maar laat ik het dan zo zeggen: de lente is voor míj nu echt begonnen!


< Ga terug

Mijn stukje natuur is een samenwerking van:

Provincie Flevoland SFL Nieuw Natuur Project